woning WOODFACE

guerrilla office architects

Details

www.g-o-a.be
2020
MVE
Description du projet
een bestaande rijwoning (een kopie van de linkse aanpalende woningen) met een breedte van nauwelijks 3,5 m en een tuin die een volledige verdieping hoger lag, moest verbouwd worden naar 'het laatste huis', zoals onze opdrachtgevers het verwoordden. een koppel op pensioen koos deze plek met zicht op de prachtige Kruidtuin van Leuven en dicht bij de kinderen en kleinkinderen. De woning werd volledig opengesneden om een open ruimte zicht te laten ontplooien van in de Kruidtuin tot op de heuvelflank van de tuin. De woning maakt gebruik van verschillende sprongen van 45 cm hoogte (zithoogte) om zo tot op patiohoogte te reiken en finaal naar de tuin te leiden. De gevel speelt een spel van openheid, geslotenheid en kijkoog aan de straatzijde. De woning is een open woonveld die zich genereus opstelt naar de straat.
De woning werd ontworpen voor een bejaard koppel, als laatste huis. Met plaats voor Luc's cello en Rita's kunstwerken. De woning ontwikkelt zich op het gelijkvloers als een doorgaande ruimte waarvan het plafond/dak zich ontwikkelt en dubbel asymmetrisch omhoog plooit naar de tuin. De blik wordt omhoog gericht waardoor de bewoners een open gevoel van in de Kruidtuin krijgen tot in hun eigen hoger gelegen tuin als 1 open ruimte.
Het houten dak werkt als een vervormd schip en geeft geborgenheid.
De voorgevel werd uitgewerkt in 3 houtsoorten in grijszwarte kleur, zodat het vanuit de Kruidtuin wat wegvalt. tegelijkertijd worden een aantal witte elementen toegevoegd : de inkomschuifdeur, het kijkoog met lijstvoorzetting, het kleine raam. De voordeur met groen glas vormt een spiegel van de Kruidtuin. De gevel plukt bijna letterlijk uit de Kruidtuin en nestelt zich tegen zijn grote buur, een erfgoedinventarispand van Joris Helleput. Een olijke tweeling naast elkaar : grote rode bakstenen broer en kleine grijszwarte kleinduimpje.
De gevel werd bijzonder uitgewerkt als een groot schrijnwerk met inlegwerk in 3 houtsoorten en texturen. Gelijkvloers werd de gevel maximaal open gewerkt wat het contact met de straat enorm bevorderd. Het groene glas en de opgaande niveauverschillen temperen de inkijk.
De gevel krijgt inlegwerk in hout dat na een paar jaren allemaal egaal grijszwart zal kleuren, maar finaal zullen 3 texturen overblijven :
- diep gegroefd (Canadees Barnwood)
- geblokt brandpatroon (Shou Sugi Ban)
- glad (Padouk)
Hierdoor ontstaat een subtiele gevel die zich op afstand of dichtbij helemaal anders laat lezen.
ondanks de beperkte breedte van slechts 3,5 m, voelt de woning enorm ruim aan.
in de slaapkamer zijn er 2 ramen voorzien :
- het Vermeerraam
- het cycloopraam
Het Vermeerraam is een knipoog naar de schilderijen van Johannes Vermeer waarbij licht in de hoek van kamer van bovenaf binnenvalt op de muur parallel met de schilder.
Het cycloopraam vormt een uitpuilend oog dat zich naar de grote bomen van de Kruidtuin draait. Hier kan je in het raam kruipen als een klein nest binnen deze woning, 5 m zwevend boven de straat en de boomkruinen haast binnen handbereik.
Deze eenvoudige gevel probeert met zijn materialen, zijn bijzondere ramen en geleding van de gevel een complexe filter te zijn tussen straat en huis.
De gevel is geen dam, die de woning afsluit of de straat wegneemt. Het is een nauwkeurig gordijn die een mooi spel speelt tussen open-gesloten, kleuren, texturen, binnenkijken/buitenkijken.
- ruimtelijkheid
- materialiteiten
- open karakter ook in de woning : catwalk die achterste ruimte verbindt met de voorste ruimte
- zwevende trap als een uitklapvolume
- ondanks de beperkte oppervlaktes, zijn er zeer veel verschillende soorten ruimtes en verblijfsplekken.
zie beschrijvingen hogerop.
De woning is duurzaam omdat ze bestaand patrimonium mee verwerkt in de nieuwe woning. De woning werd voorzien van zeer logische ingrepen : driedubbele beglazing, hoge isolatiewaarden, verwarming op lage temperatuur, zonnepanelen, warmtepomp.
Ook het feit dat een bejaard koppel de beslissing neemt om terug in de stad te komen wonen, op een kleinere oppervlakte (maar hoger kwalitatievere ruimte), vlakbij kinderen en kleinkinderen, ruimte voor een kleinkind dat op kot gaat (en dus ook intergenerationeel wonen wordt), is een verregaande vorm van duurzaam ruimtegebruik. Laat die grote woningen maar aan de gezinnen.
Duurzaamheid gaat immers niet enkel over de technische kant van een gebouw, maar bedt zich net in in een maatschappij met een relevant verhaal.
Een huis uit 1890 dat een nieuw leven krijgt in 2020, is een fantastisch verhaal over meer dan 120 jaar duurzaamheid.
vous souhaitez

vous inscrire aux awards

Découvrez ci-dessous les formulaires d'inscription.

Découvrez les photos

des éditions précédentes

Cliquez pour voir les albums